Zaciskam w dłoni okruchy dnia

zamykam brzask

jakbym chciała mieć go na własność
każdą barwę wschodu słońca

dzielę na drobne
ptaków przekomarzanie się niezupełne
i świst ten przeciągły

co niesie się długo echem
śpiew żab dzielony na chóry
spada kaskadowo na tafle
roztrzaskując się jak krople
motyle wielobarwne ale wciąż szukam tych żółtych które były jak modlitwa
nad tym wszystkim
chwile uwikłane w sekundy

rozrywają się nie czując bólu
a bliskość nabiera nowych znaczeń

tu gdzie dotykam wszystkiego
stronię od ludzi
bo noc nie zapyta

dlaczego wybrałam ciszę

Anita Steciuk 

            Fotografia Pinterest