Z lotu ptaka świat zawsze jest inny
przesunięte kształty
miękka geometria pola
kręgi drzew zagęszczone jak oddech
ulice serpentynami wyciągnięte w sztywne pasma pajęczyn
tu od zawsze gubię się  oddechem...

to co wydaje się być pełnią
z góry jest tylko układem nieregularnych dziwacznych plam
to co wydaje się być granicą
rozpływa się w świetle i cieniu drżąc beztrosko
zamykam oczy i świat traci cały swój ciężar
zostaje tylko rysunek na powierzchni ziemi jakby stworzony dłonią małego beztroskiego szczęśliwego dziecka

od zawsze tu trwam
słowem 
oddechem
milczeniem
na przekór wszystkim przeciwnościom
mały punkt pośród wielobarwnych linii
wpisany w losowy schemat
w którym nieświadomie się odnalazłam
taka cisza i równowaga zawieszona istotą i ciałem pomiędzy niebem bezpieczeństwem a ziemią
własną indywidualną osobowością

Anita Steciuk 

                     Zdjęcie Pinterest