...
Do nieba za daleko
a patrząc na jego smutek
ktoś tam zaczął za tobą płakać
i nie pomogą ciepłe słowa
wciąż spadają łzy z wysokości

przez to słońce za wilgotne
aby świecić ciepło jak rok temu albo znacznie wcześniej 
a niebo przypomina gniewne morze
sonaty kapią z melancholią
wiatr dzwonkami wietrznymi zbyt głośno dzwoni 

powiedz jej że musi przestać
że musi cierpliwie czekać
bo to co dla ciebie jest czasem
dla niej tylko oddechem
i mgłą na szybie wieczności
na której ona wciąż rysuje serca dla ciebie
jedno za drugim uparcie

zrzucając niebem deszcz

to nawet mnie zbyt boli

Anita Steciuk

               Zdjęcie własne